دلايل امامت امام مجتبى عليه السلام 1 - از حذيفة بن اسيد غفارى نقل است ، مىگويد : وقتى كه امام حسن عليه السلام با معاويه صلح كرد و به مدينه بازگشت ، من در وقت مراجعت همراه ايشان بودم و در مقابل چشمان آن حضرت بار شترى بود كه هيچ وقت از آن غفلت نمىورزيد ، يك روز پرسيدم : يا ابا محمد ! فدايتان شوم ! اين بار چيست كه من هر وقت نگاه كردم ديدم از شما جدا نمىشود ؟ فرمود : حذيفه ! آيا مىدانى آن چيست ؟ عرض كردم : خير . فرمود : اين يك ديوان است . پرسيدم : ديوان چيست ؟ فرمود : دفترى است مربوط به شيعيانمان كه اسامى آنها در آن ثبت شده است ! عرض كردم : فدايتان شوم ! نام مرا به من نشان دهيد ! فرمود : فردا صبح بيا ! مىگويد : با مداد فردا خدمت آن حضرت رفتم و برادرزاده‌ام نيز همراه من بود و او مىتوانست بخواند و من نمىتوانستم قرائت كنم . پرسيد : چه چيز باعث شد كه صبح زود بيايى ؟ عرض كردم : همان حاجتى كه وعده داديد ! فرمود : اين جوان كه همراه شماست ، كيست ؟ گفتم : برادرزادهء من است كه مىتواند بخواند و من نمىتوانم . مىگويد : پس به من فرمود : بنشين ! من نشستم .